Labirynt / Penelopa

„Labirynt” to autorska wypowiedź sceniczna o nieustannym poszukiwaniu szczęścia, które prowadzi człowieka przez różne ścieżki życia. W pogoni za tym, co wydaje się lepsze, dalsze, często tracimy z oczu to, co już posiadamy. Czy szczęście jest celem, czy raczej stanem, który umyka nam właśnie wtedy, gdy zaczynamy go szukać? A może przyzwyczajamy się do niego zbyt szybko i odkrywamy jego wartość dopiero wtedy, gdy staje się nieosiągalne? Inspiracją dla etiudy jest mitologiczny motyw labiryntu jako przestrzeni zagubienia i poszukiwania sensu. Labirynt odzwierciedla ludzkie życie: pełne wyborów, zagubienia i powrotów. Etiuda zaprasza do refleksji nad tym, czym jest szczęście i czy potrafimy je dostrzec, zanim stanie się tylko wspomnieniem. Czy potrafimy rozpoznać moment, w któ-rym warto się zatrzymać, docenić „tu i teraz” i przestać gonić za tym, co wydaje się lepsze?„Penelopa” to autorska wypowiedź sceniczna. Opowiada ona o tęsknocie, która w sposób nieprzewidywalny i nie-spostrzeżony wkrada się w codzienność. O czym mówi nam tęsknota? Czy dobrze jest tęsknić? Czy tęsknota nie zatruwa nam codzienności i nie zabiera tak cennego „tu i teraz”? Ale jakie byłoby życie bez niej? Czy ludzie i wydarzenia mia-łyby taką wartość, gdybyśmy nie tęsknili? Czy da się kochać i nie tęsknić? Etiuda nie dostarcza prostych odpowiedzi na te trudne pytania, ale poprzez pochylenie nad obrazem inspirowanym losami wiernej Penelopy, żony Odyseusza, chce zaprosić do zanurzenia się we wspólnej refleksji na ten temat.